เมื่อผมติดไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ ๒๐๐๙ เหมือนกำลัง “ติดคุก” อยู่ในเวียดนาม
posted on 14 Jul 2009 10:28 by augusthalem in helthท่องเว็บจ้า ท่องไปท่องมาเจอกระทู้นี้แหละ คลิกอ่านนะ น่าสนใจดี แ่ต่มันยาว เลยตัดๆๆๆ มาให้อ่านกันเป็นความรู้ อ่านเต็มๆ ให้ไปอ่านที่ตัวกระทู้เลยนะคะ มีรูปให้ดูด้วย
http://www.pantip.com/cafe/isolate/topic/M8045157/M8045157.html
ความนำ
ผมเขียนเรื่องนี้ ขณะอยู่ในเวียดนาม
ที่เขียนลงกระทู้ มิได้ต้องการอะไรมาก ไม่ได้อยากเป็นกระทู้โด่งดัง
และไม่อยากเปิดเผยตัวเองด้วย แค่อยากให้ข้อมูลแก่เพื่อนๆ
คนไทยที่จะเดินทางไปเวียดนาม ที่ตอนนี้มีมากขึ้นเรื่อยๆ เท่านั้นเอง
อยากเตือนพวกท่านไว้ก่อน ก่อนที่จะมาเจอแบบผม
สรุปย่อๆ คือ
ผมเดินทางไปเวียดนาม วันพุธที่ผ่านมา โดยมีไข้ไปก่อน
แล้วถูกตรวจจับโดยเครื่องตรวจที่สนามบินขาเข้า จากนั้นถูกส่งไปร.พ.กักกัน
ตรวจอาการ ๑ วัน เมื่อผลทดสอบยืนยันก็ถูกโอนย้ายมาอยู่อีก ร.พ.หนึ่ง
และจะต้องอยู่ต่ออีก ๗-๑๐ วัน ห้ามเยี่ยม ห้ามประกัน อะไรทั้งสิ้น
ตอนอยู่บนเครื่องบิน
เมื่อวันพุธ ๑ ก.ค.ที่ผ่านมา บินการบินไทยเที่ยว
TG ๖๘๖ ออกเวลาเย็น ๑๘ ๑๕ น. (ใครรู้จักคนบินเที่ยวนี้
ก็บอกให้ตรวจสอบสุขภาพนะครับ ป่านนี้ น่าจะแสดงอาการแล้ว ถ้าติด)
แต่ผมคิดว่าไม่ได้ติดใครเพราะนั่งที่นั่งคนเดียว แถมข้างหน้าเป็นฝรั่ง
ข้างหลังอาจจะเป็นคนไทย แต่ตอนนั้น ผมมีอาการแค่ตัวร้อน และน้ำมูกนิดหน่อย
ไม่ได้มาก และไม่มีจาม ไม่มีเจ็บคอ และไม่มีไอด้วย
ผมเริ่มมีอาการวันอังคารเย็นที่ตัวร้อนมาก นึกว่าเป็นไข้ธรรมดา
เพราะวันจันทร์ตากฝนมา ก่อนบินก็ทานยาแล้ว แต่ไข้ก็ไม่ลด
พอเครื่อง
ถึงสนามบินตันซันยัต (โฮจิมินห์) ก็เจอเครื่องสแกนจับความร้อน
ถูกเรียกไปตรวจ โดนวัดอุณหภูมิได้ ๓๘.๓ องศา ตอนนี้ เริ่มกังวล
แล้วก็มีคนอื่นโดนอีกด้วย มีคนไทยผู้หญิงอีกคนหนึ่ง แต่สุดท้าย
เขาก็ปล่อยผ่านไป แต่ผมโดนกักไว้ ในที่สุด ทั้งไฟล์ทก็มี ๓ คนรวมผมที่โดน
อีก ๒ คนเป็นเวียดเกี่ยว
(คนเวียดนามที่ไปอยู่หรือทำงานและตั้งรกรากในต่างประเทศ)
ที่กลับมาเที่ยวบ้าน คนนึงอยู่สวีเดน อีกคนอยู่อังกฤษ
เราสามคน ได้รับบริการส่งฟรี จากสนามบินไปร.พ.กักกัน โดยรถพยาบาล
โรงพยาบาล
ผมมาถึงประมาณ ๓ ทุ่ม ถูกปล่อยให้รอเฉยๆ จนถึง ๕ ทุ่ม ก็เดินไปเดินมาบ้าง ออกมานอกห้องบ้าง เข้าห้องน้ำบ้าง เชื่อไหมครับ ห้องน้ำมี ๓ ห้อง ปิดตาย ๑ ห้อง ใช้ได้ ๒ ห้อง มีฝักบัว และก็อกน้ำ ห้องส้วมต่างหากอีก ๓ ห้อง ปิดตาย ๑ ห้อง อีก ๑ ห้อง พระเดชพระคุณเอ๋ย พวกท่านปล่อยแล้วไม่กดล้าง เต็มไปหมดทั้งโถ แถมพื้นด้วย ผมไม่กล้าเข้าใกล้เลย อีกห้องนึง ใช้ได้ แต่พื้นก็สกปรกมาก มีทิชชูทิ้งกองไว้มุมห้อง บางชิ้นโชว์คราบสีเหลืองสวยเชียว มองๆ ดูก็สงสัยว่า ทำไมเขาสกปรกกันได้ใจจริงๆ ก็ถึงบางอ้อว่า เขาคงกลัวส้วมเต็มเร็ว ทางการคงบังคับหรือสั่งไม่ให้ทิ้งทิชชูลงโถ พวกก็เลยทิ้งบนพื้นแทน เพราะไม่มีถังจะใส่ ส่วนพื้นห้องน้ำด้านนอกก็สกปรกเช่นเดียวกัน บอกแล้วไง ถ้าไม่บอกเป็น ร.พ. จะนึกว่าเป็นค่ายกักกัน ผมได้แต่ปลดทุกข์เบาอย่างเดียว รีบๆ ทำธุระแล้วรีบไป ไม่กล้ามองมาก อาบน้ำก็ไม่กล้า เพราะใส่รองเท้าหนัง ไม่กล้าเดินเท้าเปล่า กลัวเชื้อโรคไชเข้าเท้า
ผมเดินนับห้องดู มีประมาณ ๑๐ ห้อง แต่ละห้องมี ๖ เตียง บางห้องไม่ถึง ดูแล้วน่าจะมีคนมาประมาณ ๓๐-๔๐ คนได้ครับ
พอ
สักพักเจ้าหน้าที่ก็มาเก็บตัวอย่าง เอาหลอดพันสำลี เหมือนคัดตันบัดยาวๆ มา
อันนึงให้เราอ้าปาก แล้วคลุกน้ำลาย ส่วนอีกอัน แยงในรูจมูกเรา
ก็เก็บไปคนละชุด เสร็จแล้ว ผมก็ถามว่า จะรู้ผลเมื่อไหร่ เขาบอกสั้นๆ ว่า
พรุ่งนี้ ไม่อธิบายต่อ พวกเราไม่รู้จะทำอะไรต่อ สักพักก็นอนกัน
ก็เป็นอันว่า จบคืนแรก ที่ร.พ.กักกันโรค ที่เวียดนามเท่านี้ แต่ยังก่อน
ราตรีนี้ยังเยาว์นัก ผมยังไม่ผ่านค่ำคืนนี้ไปง่ายๆ
วันแรก
พอเช้า ทุกคนก็ออกมาห้องมาทำธุระ
ล้างหน้า ส่วนใหญ่ก็น้ำลูบหน้าครับ เพราะไม่ค่อยมีกระเป๋าติดตัวกัน
สังเกตพวกผู้หญิงมักจะมีกระเป๋าถือ แต่ผู้ชายมีบ้างไม่มีบ้าง
บางคนมีเป้สะพายก็มีของครบ ผมน่ะได้กระเป๋ามา ก็เลยได้แปรงฟัน ล้างหน้า
(ใช้น้ำกินที่เขาให้มา) แล้วก็ออกมาเตร็จเตร่กัน
แต่ก็แค่ด้านหน้าตึกนิดเดียว เพราะเขากั้นบริเวณไว้ ไม่ให้
พวกเราออกไป
ไหน มียามคอยเฝ้าดู และคอยกั้นไม่ให้ใครเข้ามาใกล้ด้วย ส่วนอาหารน่ะเหรอ
ก็ต้องใช้วิธีฝากยามไปซื้อให้ ให้ตังค์ไป แล้วเขาก็ทอนมาให้ คิดเกินยังไง
ก็ไม่รู้หรอก ถือเป็นค่าฝากซื้อก็แล้วกัน
ผมเองก็โชคดีที่มีเงินด่องติดตัวไปบ้าง ก็ฝากซื้อน้ำได้บ้าง
แต่ฝรั่งหลายคน มีแต่เงินเหรียญ ก็ต้องฝากเขาไปแลกเอาเงินเวียดนามมาใช้
บ่าย ๔ โมงเย็น มีเรื่องตื่นเต้น ให้ลุ้น เจ้าหน้าที่เขาประกาศชื่อออกไมค์ เรียกคนที่มารุ่นก่อนๆ ไป คนที่ถูกเรียกชื่อ ต้องเอาพาสปอร์ท ไปให้ดู ยืนยันว่าใช่ และถ้าผลเป็นลบ คือไม่เป็นไข้หวัดใหม่ตัวนี้ เขาก็จะออกใบรับรองสีชมพูให้ เป็นภาษาเวียดนามว่า ปลอดเชื้อ จากนั้น ก็ปล่อยกลับเลย ไม่มีรถไปส่งอะไรทั้งนั้น ให้เดินออกไปเรียกแท็กซี่เอง ส่วนใหญ่ต้องนั่งแท็กซี่กลับไปสนามบินไปเอากระเป๋า แต่ถ้าเป็นพวกเวียดนาม มีญาติพี่น้องมารับ ก็จะพากันไป แล้วก็จะมีพวกวีไอพี พวกนี้มีรถพยาบาลมารอรับขึ้นรถไปเลย ก็มี ๒-๓ คน เห็นเป็นฝรั่งส่วนใหญ่ รอบเย็นนี้ ปรากฎว่า ตาลุงห้องเดียวกับผม กับอีกคนนึงได้ถูกปล่อยกลับด้วย แกเดินออกไปด้วยสีหน้าชื่นบาน ผมเองก็ดีใจกับแกด้วย แถมโล่งใจว่า คืนนี้ ตูจะได้นอนหลับสบายซะที แต่ก็ยังลุ้นอยู่ว่า ไม่ต้องนอนที่นี่อีกแล้ว ซึ่งก็ไม่ได้นอนจริงๆ อ่ะ
ตอน ๔ ทุ่ม เขาก็ประกาศผลอีก คราวนี้
พ่อหนุ่มหน้าหยกจากโอไฮโอ้โดนเรียกคนแรกเลย เฮกันลั่นเลย (เขาหล่อ
พวกเลยเชียร์เยอะ) จากนั้นก็เรียกมาทีละคนทีละคน
หนุ่มเวียดเกี่ยวที่มาเที่ยวบินเดียวกับผม ก็ได้ไปทั้ง ๒ คน
พอเรียกชื่อหมด ผมก็สงสัย อ้าว แล้ว ตูล่ะ ทำไมไม่เรียก ก็เดินไปถามเขา
เขาบอกชื่อหมดแล้ว ให้รอไปอีก ผมก็โวยบอกหมดได้ยังไง
พวกมาด้วยกันก็เรียกไปแล้ว แล้วต้องรออีกกี่ชม. โวยไปมา เขาก็ถามชื่อ
ดูพาสปอร์ทแล้วก็ไปค้นกองกระดาษใหม่ สุดท้ายก็เจอ ผมก็ดีใจ ไหมล่ะ
มาพร้อมกันไม่มีได้ยังไง แต่พอเจอ เขาก็ส่งให้หัวหน้าดู
หัวหน้าก็บอกกับผมว่า “มิสเตอร์ ...... ไอแอมซอรี่ ยัวร์เทสต์โชว์โพสิทีพ
รีซอลท์ ยูก็อตอินฟูเอ็นซ่า เอ ยูโนว์???” แปลว่า ผมมีเชื้อหวัดแล้ว
ผมก็ตกใจ นึกซวยแล้วกู ไม่น่าไปเร่งมันเลย แต่ก็ทำใจแข็ง บอกว่า ติดอะไร
ผมแข็งแรงอย่างนี้ ไข้ก็ไม่มีแล้ว ตอนเย็นวัดได้ ๓๖ เอง เขาก็ยืนยันว่า
ผลเทสต์ว่า ติด ผมก็ถามแล้วต้องทำยังไง เขาบอก กลับไปรอที่ห้อง เก็บของซะ
เดี๋ยว (ฟิวมินิต) จะมีคนพาไปอีกโรงพยาบาลนึง ผมก็กลับมานั่งรอ
ของน่ะเก็บรอไว้ตั้งแต่ เรียกชื่อเพื่อนทีแรกแล้วละ
ไอ้คำว่า
ฟิวมินิต (สองสามนาที)ของพี่แก ก็คืออีก ครึ่งชม.ถัดมา ก็มีรถมารับ
เจ้าหน้าที่ใส่ชุดคลุมเต็มยศ พาไปส่ง มีนางพยาบาลไปด้วย ๑ คน
เขาพาผมามาส่งที่ Hospital for Tropical Diseases
ผมก็นึกในใจว่า เอาวะ อย่างน้อยห้องต่างๆ ก็ดูใหม่
ตึกก็ดูใหม่และสะอาดมาก คงไม่แย่เท่าไรน่า แต่พอเดินตามไป โอ้ คุณพระช่วย
อีกแล้วครับท่าน ประตูเปิดออกไปเป็นระเบียงทางเดินหน้าห้องต่างๆ
คุณเธอวางเตียงผมชิดทางเดิน ก็คือจะให้ผมนอนระเบียงนั่นเอง
มีคนนอนอยู่เรียงรายประมาณ ๗-๘ คนอยู่แล้วด้วย ผมก็ร้องจ๊ากสิครับ
โวยวายถามหาหมอ
ครับ พอพูดกันไปมา ผอ.ก็สัญญาว่า
เขาจะให้พยาบาลตรวจผมทันที รอผลพรุ่งนี้ บ่าย ๒ ก็จะรู้ ถ้าผลเป็นลบ
จะปล่อยผมกลับทันที แต่ถ้าเป็นบวก ผมจะต้องอยู่รักษาตัวต่อ ซึ่งผมก็โอเค
ผมก็ไปรอที่เตียง น้องพยาบาลก็มาเก็บน้ำลาย น้ำมูกไปตรวจ
สงสัยคุณเธอรำคาญที่ผมเรื่องมาก ตอนแยงจมูก เธอทิ่มพรวดเดียวเลย
ผมงี้ร้องเลยครับ แล้วก็มีเจาะเลือดด้วย จากนั้น เธอก็ให้ผมกินทามิฟลู
ยาต้านไวรัส เม็ดแรก แล้วก็ให้นอน เอ้า นอนก็นอนวะ ยังดี ได้อาบน้ำ
เขาให้ไปใช้ห้องน้ำในห้องพักที่มีคนพักอยู่แล้ว ซึ่งก็โอเค สะอาดดี
ผมได้ถ่ายทุกข์สบาย และได้อาบน้ำสดชื่น ค่อยยังชั่วหน่อย แล้วก็นอน
ก็ไม่ค่อยหลับหรอกครับ เตียงสนามค่อนข้างยอบยาบ นอนหลับๆ ตื่นๆ
สุดท้ายก็ผ่านวันแรก (แต่เป็นคืนที่ ๒) ไปด้วยประการละฉะนี้
มาถึงตรงนี้ เบื่อหรือยังครับ ใครเบื่อก็หยุดอ่านตรงนี้ก็ได้ แต่ผมขอฝากข้อคิดข้อเตือนใจไว้ หลายข้อครับ
๑.
หากจะมาเวียดนาม ถ้ามีไข้ ตัวร้อน ให้เลื่อนไปก่อน หรือจะมาจริงๆ
ก็หาทางลดไข้ ให้ได้ก่อน เพราะหากถูกเครื่องตรวจพบ
แม้ว่าท่านจะไม่ได้เป็นหวัดเลย ก็ต้องไปเสียเวลาที่ ร.พ. กักกัน ๑-๒
วันอยู่ดี
๒. เวลาเดินทาง มีกระเป๋าเล็กๆ ติดตัวไป มีของใช้กระจุกกระจิก ติดตัวไว้สักนิด อย่าไว้ในกระเป๋าใหญ่ทั้งหมด
๓.
เดินทางไปไหน หาเบอร์สถานกงสุล สถานฑูตติดตัวไว้หน่อยก็ดี หากฉุกเฉิน
ก็อาจจะโทรขอความช่วยเหลือได้บ้าง (สำหรับผมไม่มีปัญหาอะไร
เพราะมีลูกน้องคนเวียดนามที่นี่ ก็ติดต่อบอกเขาส่งข้าวส่งน้ำมาให้)
แต่ถ้ามาเที่ยว ไม่รู้จักใครก็จำเป็นนะครับ
๔. ผมอ่านข่าวเจอว่า
จุฬาคิดค้นระบบตรวจนอกห้องแลปได้ ๑ ชม.รู้ผล ขอเสนอว่า
น่าจะส่งมาขายที่นี่นะครับ เห็นว่า ถูกกว่าของฝรั่งด้วย ติดต่อขายมาเลย
เราจะได้ไม่ต้องมาเสียเวลารอผลตรวจเป็นวันๆ อย่างนี้
คงจะฝากแค่นี้ครับ แล้วว่ากันใหม่วันที่สองครับ
หมายเหตุ ตัดมาจากข้อความต้นฉบับ และไม่ได้เอารูปมาด้วยค่ะ ฉบับสมบูรณ์ขอเชิญที่นี่ คลิก
