liliia's Song กายฟ้าใจแผ่นดิน ต่อจากรวมเล่มและเพกาซัส 3
posted on 07 May 2007 15:53 by augusthalem in fictionใครตามผจญภัยในแดนฝัน ก็ชำเลืองไปทางซ้ายคลิกคำว่า dreamy fantasy
ตั้งแต่ตอนแรกเลยให้คลิกที่ LiliiaSong Series1
ตอนนี้อ่านLiliia series 2 ตอนต่อ (ต่อจากรวมเล่มและเพจังนะ ใครอ่านเพกาซัสค้างไว้ก็ตามอย่างที่แนะนำไว้ตอนต้นนะ) ก่อนนะ ^_^ ----------------- |
ชะตากาม เอ๊ย ชะตากรรมของ Demian กะ Lazaline ถึงจุดตัดขาดแย้ว วี๊ดๆๆ
หลังจากตอนนี้ก็จะไปทำเว็บแล้วจ้า เว็บเสร็จแล้วจะมาแจ้งนะ กำหนดการไม่น่าจะเกิน 45 วัน (ถ้าตูขยัน)
ก็จะชลอการอัพ นิยาย หน้าบล็อคชัวคราว (ไปอ่านต่อหน้าเว็บ)
แต่จะเอา Liliia's ภาคพิเศษ (ก่อนทำเพจัง) มาอัพให้อ่าน
อันนั้นเป็นภาคที่มีฉาก ..xxปิ๊ดxx.. (เซ็นเซอร์) เดเมียน+ลาซาลีนคุงด้วยล่ะ
ให้อ่านแก้กลุ้มระหว่างทำเว็บนะก็คอยชมละกัน โฮะๆๆ
เดเมียน เล็คซีส ลงจากหลังมานัสเดินผ่านกลุ่มภูติวิหคมายืนอยู่เบื้องหน้าร่างสูงโปร่งในอาภรณ์ขาวมอซอพลางปรายดวงเนตรเหลืองระยับวาบจ้องมองเขาแต่หัวจรดเท้า ริมฝีปากบางคมที่ไม่แสดงความรู้สึกยิ้มเย้ยเยาะอีกฝ่ายพลางเอ่ยท้าทาย...
"ว่าอย่างไรเล่า ข้าก็มายืนอยู่ข้างหน้าเจ้าแล้ว มีปัญญาจะทำอะไรก็รีบๆ ทำเสีย"
"ชาช่าอยู่ที่ไหน" ลาซาลีนเอ่ยพยายามระงับอารมณ์โกรธของตน..
"สังหารข้าได้ แล้วข้าจะบอก"
พอเอ่ยจบก็ปลดชายผ้าแพรพริ้วสีทองที่ผูกเอวตนอยู่สบัดเข้าใส่ลาซาลีน ชายหนุ่มเบี่ยงกายหลบใช้ดาบยาวปัดผืนผ้าสบัดชายไปทางอื่น เดเมียนตวัดชายผ้าจู่โจมใส่ลาซาลีนอีกครั้ง ลาซาลีนผงะหลบด้วยความเร็วไม่แพ้กัน...
แล้วก็นึกถึงคราวที่ต่อสู้กันในครั้งก่อน เดเมียนใช้ผ้าแพรเข้าจู่โจมใส่ตนเหมือนเช่นคราวนี้ ทว่าคราวนั้นลาซาลีนกลับรู้สึกว่าชายผ้าของเดเมียนนั้นทั้งหนักหน่วงและรวดเร็วจนมิอาจหลบเลี่ยงได้ หากคราวนี้มิเป็นเช่นนั้น ชายผ้าของเดมียนยังคงหนักหน่วงและรวดเร็วทั้งยังคมกริบ แต่ลาซาลีนกลับหลบเลี่ยงและรับมือเขาได้อย่างสูสี...
"มารอสสอนเจ้าได้แค่นี้เองหรือ" เดเมียนเอ่ยพลางยิ้มหยัน ลาซาลีนกลับขมวดคิ้วทันทีกับคำพูดของเขา
"ท่านรู้ทุกอย่าง รู้ทุกสิ่งทุกอย่าง"
"แปลกใจนักหรือไง" เอ่ยพลางหัวเราะหึในลำคอพร้อมตวัดผืนผ้าใส่หน้าอีกฝ่าย ลาซาลีนเอี้ยวตัวหลบ
"ทำไมเดเมียน ทำแบบนี้ทำไม ข้าไปทำอะไรให้ท่าน มารอสทำอะไรให้ท่าน ชาช่า ไมร่า ราษฎรทั้งคาลากส์ทำอะไรให้ท่านเคียดแค้นนักหรือ"
เดเมียนมองกิริยาที่จ้วงดาบทะลวงผืนผ้าฟาดฟันใส่ตนอย่างไม่ยี่หระพลางเอ่ยตอบ...
"อยากรู้ก็ต้องสังหารข้าก่อนสิ"
ว่าพลางก็สบัดชายผ้าปัดดาบของอีกฝ่าย ลาซาลีนหมุนกายหลบก่อนพุ่งกายใช้ดาบแทงเข้าใส่ร่างสูงจนปลายดาบจ่อเข้าที่คอของเขา เดเมียนเบี่ยงกายไปด้านข้างจนดาบของลาซาลีนเลยผ่านใบหูตนไปด้านหลัง พลันดวงเนตรเหลืองระยับก็ทอประกายวาบอย่างน่ากลัวพลางจ้องมองด้ามดาบในมือลาซาลีนนิ่งพร้อมๆ กับมือข้างหนึ่งของเขาคว้าข้อมือของลาซาลีนไว้แน่น ขณะมืออีกข้างเอื้อมบีบหัวไหล่ข้างเดียวกับมือที่ถือดาบของอีกฝ่าย ลาซาลีนหยุดนิ่งอยู่กับที่เมื่อถูกล็อคไว้เช่นนั้น ต่างต่อสู้กันด้วยพละกำลังเมื่ออีกฝ่ายพยายามขืนตนเป็นอิสระ ขณะอีกฝ่ายล็อคแขนที่ถือดาบแน่นอยู่....
"ดาบของเจ้า....." เดเมียนคำราม.. หากทันใดนั้น
"ท่านหัวหน้า ท่านหัวหน้าลาซาลีนขอรับ"
เสียงของบาทหลวงซิกท์ดังนำเข้ามาก่อน จากนั้นจึงปรากฏร่างของบาทหลวง ซาซามัน และฝ่ายต่อต้านอีกกลุ่มหนึ่งวิ่งเข้ามาในสวนแห่งนั้น ทันที่พวกเขาจะมองเห็นว่าหัวหน้าตนกำลังเสียทีต่อทรราชย์...
"เดเมียน เล็คซีส เวลาของท่านหมดแล้ว ยอมจำนนเสียเถอะ" บาทหลวงซิกท์เอ่ยขึ้น
เดเมียนเพียงหัวเราะหึปรายตามองเขาอย่างไม่แยแสก่อนหันมาเอ่ยกับลาซาลีน...
"จะใช้ดาบเล่มนี้สังหารข้า ลาซาลีน เจ้าดูถูกข้าไปหน่อยแล้ว"
"จะคิดแบบนั้นก็เรื่องของท่าน ข้าจะสังหารท่านให้ได้ก็แล้วกัน" ลาซาลีนเอ่ยพลางจ้องมองอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง...
"ดาบพ่ายรัก...." เดเมียนเอ่ยพลางเหยียดยิ้ม "ถ้าไม่ใช่ดาบเล่มนั้น ทำอย่างไรข้าก็จะไม่ต่อสู้กับเจ้า"
"ข้าไม่มีของแบบนั้น นั่นมันดาบของท่านไม่ใช่หรือไง" ลาซาลีนตวาด
เดเมียนบิดทั้งข้อมือและหัวไหล่จนลาซาลีนทรุดกายลงพลางผลักร่างโปร่งนั้นผงะไปทางบาทหลวงซิกท์ พวกฝ่ายต่อต้านกรูกันจะเข้าห้ำหั่นกับเดเมียนหากลาซาลีนยกมือห้ามไว้ด้วยตระหนักถึงฝีมืออันร้ายกาจของเขา เดเมียนหันเดินขึ้นขี่มานัสของตนไม่แยแสต่ออีกฝ่าย....
จนมานัสทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เดเมียน เล็คซีสจึงตะโกนก้องลงมาเอ่ยอย่างท้าทาย....
"ถามมารอสสิลาซาลีน เจ้านั่นรู้ดีว่าดาบพ่ายรักอยู่ที่ไหน...."
พวกภูติวิหคต่างบินขึ้นฟ้าตามบิดาของตนไป เหลือแต่เพียง เธอ รั้งรออยู่จนเดเมียนไปไกลลิบแล้ว....
ลาซาลีนจ้องมองวิหคซึ่งยืนมองเขาอยู่อย่างอาลัย มิได้เอ่ยรั้งเธอไว้เพราะรู้ดีว่าเธอไม่มีทางหลุดพ้นจากเดเมียนได้ วิหคเองก็ตระหนักถึงสิ่งนั้นจึงได้แต่เพียงเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ...
"แม่นางชาช่าอยู่ด้านใน..." เอ่ยพลางชี้มือไปยังด้านหลังของตนซึ่งเป็นสวนสวยที่มีกอไม้ใหญ่ตั้งเป็นแนวกำแพงอยู่แนวหนึ่ง "ลาก่อนค่ะ ลาซาลีน"
"เราจะได้พบกันอีกหรือเปล่า" ลาซาลีนเอ่ยถาม
"ไม่พบจะดีกว่า ข้าอาจเป็นศัตรูของลาซาลีนก็ได้" วิหคยิ้มเศร้า
"ขอบใจนะ ตาร์ตา"
วิหคพยักหน้ารับก่อนโผผินขึ้นสู่ฟากฟ้าติดตามเดเมียน เล็คซีสไป ลาซาลีนจึงรุดเดินไปยังทางที่วิหคชี้ให้.....
กอไม้ใหญ่ปลูกเรียงรายเป็นแนวกำแพงยาวในด้านหนึ่งของสวน ซึ่งหากมองจากภายนอกแล้วจะมิรู้เลยว่ายังมีบางสิ่งซุกซ่อนอยู่เบื้องหลัง ลาซาลีนก้าวเดินเข้าไปเรื่อยๆ ยิ่งเดินเข้าไปไกล้ก็ยิ่งกระอักกระอ่วนใจ ด้วยกลิ่นไอที่แผ่ซ่านออกมาจากทางด้านหลังกอไม้ช่างไม่น่าพิสมัยเอาเสียเลย...
เช่นเดียวกับบาทหลวงซิกท์ ซาซามัน และฝ่ายต่อต้านทั้งหลายที่เดินตามหลังลาซาลีนมาไม่ห่างกันนัก ต่างคนต่างก็มีสีหน้ากระอักกระอ่วนใจไม่แพ้กัน...
"บรรยากาศมันแปลกๆ ...เบื้องหลังกอไม้นี้มีอะไรกันแน่" บาทหลวงซิกท์เอ่ยในที่สุด...
"คงเป็น...มารดา" ลาซาลีนเอ่ยพลางย้อนนึกไปถึงตอไม้ประหลาดในป่าแห่งภูติ กลิ่นไอที่แผ่กระจายออกมาจากกอไม้นั้นคล้ายคลึงกันยิ่ง....
หากไม่ปล่อยให้ความกระอักกระอ่วนนั้นมาทำลายสมาธิตน ลาซาลีนเงื้อดาบในมือฟาดฟันกอไม้เปิดช่องให้ตนเดินเข้าไปได้สะดวก ติดตามด้วยบาทหลวงซิกท์ ซาซามัน และฝ่ายต่อต้านที่เหลือ...
สิ่งที่เห็นคือบ่อน้ำที่มีไอน้ำเย็นพวยพุ่งไม่ผิดเพี้ยนจากที่เขาเคยเห็นในป่าแห่งภูติ ตรงกลางคือตอไม้ที่มีลักษณะเช่นเดียวกับตอไม้มารดา สันฐานตรงกลางทีป่องออกเป็นสีเหลืองนวลมีรูปร่างใหญ่โตผิดปกติ สังหรณ์ของลาซาลีนทำให้เขาเอ่ยออกมาในทันทีว่า...
"ชาช่า อยู่ในนั้น..."
ชาช่า ต้องอยู่ในตอไม้นั้นแน่ อีกไม่นานเธอจะคืนชีพขึ้นมาเป็นสมุนของเดเมียน เล็คซีส เขาต้องทำลายตอไม้นี้เสีย...
"ว่าไงนะ ลาซาลีน ท่านว่าหลานข้าอยู่ในนั้นงั้นหรือ" ซาซามันทวนคำ....
ลาซาลีนจ้องมองผู้เฒ่าอย่างอึดอัดใจ จากนั้นจึงพยักหน้ารับพลางถอนหายใจยาว....
"ขอรับ ฝีมือ เดเมียน เล็คซีส"
พอเอ่ยจบก็เดินตรงไปเบื้องหน้า ก้าวเท้าเข้าไปในบ่อน้ำเย็นนั้นอย่างไม่ลังเลใจ....
น้ำในบ่อนั้นเย็นเฉียบจับขั้วหัวใจ ความรู้สึกของเขามิผิดอะไรกับเมื่อครั้งยังอยู่ในป่าแห่งภูติ ไอน้ำเย็นราวกับจะแยกวิญญานของลาซาลีนออกไปในขณะนั้น หากเสียงเพลงแผ่วของเธอกลับกังวาลอบอุ่นขึ้นทันทีในใจของเขา ราวกับกำลังโอบล้อมปกป้องเขาจากกลิ่นไอชั่วร้ายที่กำลังสัมผัส ลาซาลีนเงื้อดาบขึ้นสูง... สิ่งที่ต้องทำขณะนี้ คือทำลายตอไม้มารดา...
"อย่า... ลาซาลีน นั่นชาช่านะ"
ผู้เฒ่าซาซามันร้องเสียงหลงวิ่งไปดึงร่างสูงโปร่งของลาซาลีนแล้วผลักอย่างแรงจนล้มผงะถอยหลังออกมาจากบ่อ พลางเขาก็ก้าวเข้าไปในบ่อน้ำเย็นนั้นเสียเอง...
"ท่านซาซามัน บ่อน้ำนั้นอันตรายขอรับ" ลาซาลีนร้องห้ามแต่สายไปเสียแล้ว...
ทันใด “ไข่วิหค” หรือตอไม้มารดาก็ร้องโหยหวนจนทุกคนต้องยกมือปิดหูของตน สันฐานตรงกลางแปรเปลี่ยนรูปเป็นใบหน้าของปีศาจ จากนั้นตอไม้ด้านบนก็เริ่มเปิดกว้างออก....
หญิงงามผู้หนึ่งค่อยๆยันกายออกมาจากตอไม้นั้น ดวงตาของเธอกระพริบถี่ก่อนค่อยๆ ลืมตาขึ้นจ้องมองรอบข้าง ลาซาลีนอ้าปากค้าง ชาช่าที่มิใช่ชาช่า ดวงตาสีชาอ่อนปรายจ้องมองทุกผู้ในที่นั้นอย่างไร้ความรู้สึก กรงเล็บแหลมยาวดุจเล็บเหยี่ยวกับเส้นผมที่บัดนี้มิใช่สีแดงเจิดจ้าอีกต่อไป กลับกลายเป็นสีน้ำตาลแห้งดุจซากของใบไม้ บัดนี้เธอคือภูติวิหคซึ่งจะต้องเป็นทาสรับใช้เดเมียนตลอดกาล....
"ชาช่า หลาน....หลาน"
ซาซามันพยุงกายตนเดินเข้าไปหาเธอ ท่ามกลางไอน้ำเย็นเยือกประดุจจะกระชากวิญญานออกจากร่าง ชาช่าจ้องมองลุงของตนพลางยิ้มเยือกเย็น รอรับเอาร่างเขาเข้าไป....
"อย่าเข้าไป ท่านซาซามัน" บาทหลวงซิกท์ร้องห้ามเสียงหลง...
ลาซาลีนจ้องมองดาบในมือตนอย่างลังเล บัดนี้ชาช่าคืนชีพขึ้นมาเสียแล้ว เป็นชีวิตหนึ่งชีวิต ตัวเขามีสิทธิ์จะพรากชีวิตไปจากเธอเช่นนั้นหรือ...
ซาซามันเข้าไปจนถึงตอไม้มารดา จากนั้นก็เอื้อมมือโอบร่างหลานสาวตนพลางร่ำไห้อย่างคิดถึง...
"ทำไม ทำไมหลานถึงเป็นแบบนี้"
หากชาช่ามิได้สนใจเขา ตอไม้มารดายังคงกรีดร้อง พร้อมๆ กับที่หญิงสาวเอ่ยขึ้นเชื่องช้า...
"หิวจัง... บิดา ข้าหิว...."
"ลาซาลีน ฆ่านาง..." บาทหลวงซิกท์รีบเอ่ยอย่างร้อนใจ... ขณะนั้นหญิงสาวก็โน้มกายเข้าหาลุงของตนพลางยิ้มเย็นชา...
"ถอยออกมา ท่านซาซามัน....เร็วเข้า ลาซาลีน" บาทหลวงตะโกน
ลาซาลีนสะท้อนใจในคำพูดของเธอ น้ำเสียงนั้นแหบแห้งลงไม่สมเป็นชาช่าคนเดิม ทั้งยังจดจำสิ่งใดไม่ได้นอกจากคำว่า “บิดา” นับจากนี้เธอจะเป็นเพียงทาสของเดเมียนดังคำที่วิหคเคยบอกไว้...
กรงเล็บของชาช่าจิกที่คอของซาซามันจนมิด โลหิตสีแดงไหลอาบออกมาจากลำคอของผู้เฒ่า ทันใดนั้นหญิงสาวก็โน้มกายลงดื่มเลือดของผู้เป็นลุงอย่างกระหาย...
"ท่านซาซามันขอรับ" ลาซาลีนใจหายวาบ ถลันวิ่งเข้าไปในบ่อน้ำเย็นอีกครั้ง...
ซาซามันยังมีสติ เขาเอื้อมมือไขว่คว้ามาทางลาซาลีนแม้มิอาจขยับกายได้ ทันใด ลาซาลีนก็ได้ยินเสียงเครือของผู้เฒ่าเอ่ยขอร้องอย่างโศกเศร้า...
"ฆ่านาง ได้โปรดเถิดลาซาลีน ฆ่านางเสีย อย่าให้นางมีชีวิตเช่นนี้"
ลาซาลีนพยักหน้ารับ แม้รู้ดีว่าต้องกระทำในสิ่งนั้นมิอาจหลีกเลี่ยงเป็นอย่างอื่น แต่ความรู้สึกที่ต้องลงดาบใส่ร่างของเธอนั้นช่างแสนเศร้า...
ซาซามันใช้สองแขนโอบร่างเธอไว้แน่นด้วยเกรงว่าหญิงสาวจะออกมาพ้นตอไม้มารดาแล้วหนีไปในที่สุด จึงยังคงยืนอยู่ให้เธอดื่มเลือดอย่างกระหาย ฝ่ายลาซาลีนเงื้อดาบขึ้นสูงจ้องมองอดีตคู่หมั้นตนด้วยแววตาปวดร้าว...
"เดเมียน ท่านทำอะไรกับนาง ข้าจะจดจำไว้ จะจำไว้จนวันตาย..."
คมดาบแหลมปักลงบนซอกคอของเธอแทงทะลุลงไปถึงร่าง ชาช่าผละจากซาซามันพลางกรีดร้องอย่างเจ็บปวด....
พร้อมกันนั้นตอไม้มารดาก็คำรามก้องโหยหวนไปทั่วจนพวกเขาต้องยกมือปิดหูตนไว้อีกครั้ง ซาซามันผงะหงายลงจมบ่อไอน้ำเย็น ชาช่าทุรนทุรายพยายามดิ้นรนออกมาจากตอไม้จนลาซาลีนทนไม่ไหวต้องคว้าตัวเธอออกมาพอดีกับที่เสียงกรีดร้องของตอไม้สงบลง....
ชาช่าหายใจแผ่วอยู่ในอ้อมแขนของเขา ทั่วร่างของเธอเปลือยเปล่า ลาซาลีนแลเห็นทั้งอุ้งมือและเท้าของเธอคือกรงเล็บที่แหลมคม แต่บัดนี้กรงเล็บของเธอตกลงไปอยู่ข้างลำตัว ดวงตาสีชาอ่อนยังคงจ้องมองลาซาลีนอย่างไร้ความรู้สึก...
"บิดา.....บิดา"
ชาช่าเอ่ยเพียงแค่นั้นก็หลับตาพริ้มแน่นิ่งไปอีกครั้ง ต่างกันเพียงครั้งนี้ เธอสงบลงด้วยเงื้อมมือของเขา สิ้นชีพลงไปทั้งที่ริมฝีปากยังพร่ำเรียกหาแต่เดเมียน....
ลาซาลีนกำมือตนเองแน่นพลางกัดริมฝีปากตนกลั้นสะอื้นสีหน้าเศร้าหมอง มิมีความรู้สึกใดเผยออกมาจากดวงตาสีม่วงล้ำงดงามนอกจากความขมขื่นโศกเศร้าที่มิอาจพรรณา....
"ข้าจะฆ่าเจ้า ฆ่าเจ้าให้ได้ เดเมียน เล็คซีส"
ชายผู้ที่ทำให้เขาต้องปวดร้าวครั้งแล้วครั้งเล่า ผู้ที่ทำให้เขาต้องสูญเสีย ผู้ที่ทำให้เขาต้องกระชากชีวิตของผู้อื่น ลาซาลีนสะอื้นไห้อยู่ในอก ทั้งเคียดแค้น ทั้งขมขื่น อย่างมิอาจให้อภัยได้...
---------------------------------------------
ตอนนี้ก็เข้าสู่ยุคลาซาลีนเป็น King ซะที โฮ่ๆ
ปายละ ม้วนหน้าจะอัพแท็ค
แอบคิดมากตรง 'เข้าสู่ยุคลาซาลีนเป็น ' King
ยังดีมีภาคพิเศษมาลง
#1 By tem (58.9.33.129) on 2007-05-07 20:00